عصرآزادی آنلاین/ سرویس فرهنگی – محمد فرج پور باسمنجی:
شادروان میرزا حسین کریمی《۱۳۱۰_۱۴۰۱ ه.ش شهر تاریخی مراغه》در زنده نگهداشتن زبان کوچه بازاری مردم نجیب آذربایجان نقش بسیاری مهمی داشت.
در روزگاری که در پی سیاستهای یکسان سازی فرهنگی پهلوی’ زبان و ادبیات ترکی آذربایجانی مثل سایر ادبیات و زبان های ملل و گویش های رایج در جغرافیای فرهنگی ایران بزرگ و غنی در غربت و کم فروغی و گمنامی مانده و در کمتر مجالی’ ادبیات مشحون از حکمت و ادب و پند و سخن آن امکان نشر وسیع و مکتوب می یافت’ میرزا حسین کریمی با ذهن نقاد و اندوخته های سینه به سینه به ارث برده از آبا و اجداد خود از یکسو و ذکاوت و هوش داشته های زاد و بوم اش از سوی دیگر با تسلط و بسط دامنه لغاتش’ با خلق اشعار زیبا و طنز و نکته بین که در ۱۶ جلد موسوم به رنگارنگ’ بعدها امکان نشر و چاپ وسیع یافت در زنده نگهداشتن زبان و ادبیات معاصر ترکی آذربایجانی نقش ممتازی داشت و امروز یاد و خاطره آن شاعر مردمی عزیز سفر کرده همچون استاد شهریار شیرین سخن و خالق شاهکار حیدربابا’ در بین مردم شریف و هنردوست دیار آذربایجان به بزرگی یاد می شود.
قطعه ای از اشعار طنز وی را در《مذمت بی فایی دوست》با هم بشنویم و لذت ببریم.
