عصرآزادی آنلاین / مهدی لزیری- عضو کمیته فرهنگی خانه توسعه آذربایجان
امروزه تئاتر در سالن های حقیر،تاریک و به دور از هرگونه تجملات اجرا می شود.
ولی چه باک؛
آنها پیامی دارند و رسالتی ، که ملزم به انتقال آن پیام به تماشاگران خود هستند. راستی « رسالت» تئاتر امروز ما چیست؟
به زعم دست اندرکاران آنان « انگشت نهادن » به « درد تنهائی» و « بی تکیه گاهی» و گاهی « بی هویتی» و « بی مسئولیتی» انسان ها.
تئاتر امروز در حالی از انزوا و بی مبالاتی و عدم تفاهم سخن می راند که تماشاگران آن همانند قوطی ساردین ،پهلو به پهلوی هم فشرده ، ولی بیگانه از هم ، آن را به تماشا نشسته اند.
بازیگران آن نیز کیپ در کیپ تماشاگران ( گاهی زانو به زانو) به بازی می پردازند و تلاش دارند بصورت تنی واحد سالن را پر کنند.با هم نفس بکشند، بوی عرق تن همدیگر را استنشاق کنند. در حالی که آنها بیش از هر زمان دیگری «ناامید» «خسته» « وحشت زده» « ناتوان» و «سرخورده » هستند.
چرا؟
انگار دیگر هیچ امید و اطمینانی به آینده وجود ندارد.
گاهی با وارد کردن یک کاراکتر زن، با مضمون طغیان علیه مردان،تلاش دارند، زن را گسسته از زمان و گسیخته از مکان ،بدون دلبستگی به همسر و خانواده ، عنصری یله و رها به تصویر کشند.
چرا؟
گاهی با تحلیلی نادرست از شخصیت مرد، پدر، مدیر، مسئول، و در نهایت خدا می کوشند باورهای عقیدتی جامعه را متزلزل ساخته و افکار پوچی و بی ثباتی و ولنگاری را گسترش دهند.
چرا؟
اگر در تئاترهای پیشین سعی می شد تماشاگران حقیقت ضمیر ناخودآگاه خود را در هاله ای از حدس و گمان دریابند، اکنون ضمیر آگاه خود را با تمام اسرار پنهان آن ، در این سالن های نیمه تاریک ، عریان می بینند. گاهی شاهد چنان جنایات و خیانتهایی می گردند که ضمیرآگاه از پذیرش ، و حتی تصور آن ،برخود می لرزد.
چرا؟
منظور این تئاتر های آشفته و هزیان گونه چیست؟
پرداختن به امیال جنسی و غیر اخلاقی در روی صحنه،برای چیست؟
آیا این گونه تئاترها بیانگر افکار و رویدادهای جامعه اند؟ یا نوعی نا همگونی در بدنه جامعه به وقوع پیوسته که تئاتر انعکاس آن را بر خود وظیفه می داند؟ یا تئاتر دانسته و یا نادانسته جامعه را به سوی انحطاط اخلاقی و بی مبالاتی سوق می دهد؟
شاید کنش ها و واکنش های جامعه مملو از افراط و تفریط است که موجب چنین غلیاناتی گردیده. شاید بی توجهی به خطوط قرمز جامعه،نوعی خود بیشتر بینی محسوب می شود؟ هرچه هست ،نا همگون است ، زشت است ، هم سو با جامعه نیست، آزار دهنده است و مردم گریز.
به مناسبت روز ملی هنرهای نمایشی هفتم فروردین ۱۴۰۴
