عصرآزادیآنلاین: به قلم سید وحید پیمان
در حالی که برخی رسانهها و محافل سیاسی سرگرم غوغاسالاری بر سر «کریدور زنگزور» هستند، باید واقعبینانه به این پرسش پاسخ دهیم: چرا فرصتهای مسلم و قطعی در داخل کشور را معطل گذاشتهایم؟ چرا بهجای تمرکز بر طرحهایی که دیگران طراحی کردهاند، کریدور واقعی خودمان را نمیسازیم؟
شمالغرب ایران، و بهویژه تبریز، از ظرفیتهای بینظیری برخوردار است که میتواند این شهر را به هاب ترانزیتی بیرقیب در مسیر ایران–اروپا و کشورهای CIS بدل کند. اتوبان تبریز–بازرگان، خط ریلی جلفا–کارس و توسعه فرودگاه تبریز سه رکن اصلی این کریدور بومی هستند که تحقق آنها میتواند ایران را از یک بازیگر حاشیهای به بازیگردان اصلی ترانزیت منطقهای تبدیل کند.
با این همه، تاریخ معاصر ما پر است از فرصتهای بر باد رفته. حدود ۱۰ سال پیش شرکت برگیز ترکیه برای سرمایهگذاری یک میلیارد یورویی در بزرگراه تبریز–بازرگان وارد ایران شد و قرارداد بست. اما تنگنظریها و سوءمدیریتهای وزارت راه و شهرسازی و وزیر وقت، موجب شد این سرمایهگذار بینالمللی ایران را ترک کند و پروژه عملاً متوقف بماند.
از این تلختر آنکه یک سال قبل دکتر سرمست استاندار فعلی آذربایجان شرقی در آغاز به کار خود، با صراحت وعده داد که این پروژه عظیم را احیا و راهاندازی خواهد کرد. اما با نهایت تأسف باید گفت تاکنون هیچ اقدام ملموسی در این زمینه صورت نگرفته و این وعده نیز به فهرست طولانی شعارهای بیسرانجام اضافه شده است.
ایران اگر میخواهد جایگاه واقعی خود را در معادلات جدید جهانی و منطقهای بازیابد، باید به جای حاشیهسازی و اتلاف وقت، زیرساختهای خود را محکم بچسبد. به قول مثل قدیمی: «قاچ زین اسب را محکم بچسبید، اسبسواری پیشکش!». اگر تبریز به هاب واقعی ترانزیت کالا و مسافر بدل شود، آنگاه هیچ کریدوری در منطقه بدون در نظر گرفتن نقش ایران، کارایی نخواهد داشت.
