عصرآزادی آنلاین/ سید وحید پیمان
استاد شهریار تنها یک شاعر نامدار نیست؛ او نماد هویت فرهنگی، سرمایه نمادین و زبان مشترک مردمان ایران و جهان ترک است. اکنون که تبریز میزبان کنگره جهانی ۱۲۰ اُمین سالگرد تولد او شده است، این شهر تاریخی در برابر یک فرصت کمنظیر قرار دارد؛ فرصتی که اگر با درایت و تدبیر مدیریت شود، میتواند نام تبریز را در کنار قونیه و مزار مولانا در فهرست مقاصد مهم فرهنگی و گردشگری جهان قرار دهد.
مقبرةالشعرا؛ گنجینهای که باید جهانی شود
آرامگاه شهریار در کنار مقبرةالشعرا که مأمن صدها شاعر و ادیب ایرانی است، یکی از غنیترین سرمایههای فرهنگی ما به شمار میآید. همانطور که مزار مولانا در قونیه ترکیه سالانه صدها هزار گردشگر را جذب میکند، تبریز نیز میتواند با بازآفرینی و معرفی مقبرةالشعرا به یک قطب بینالمللی گردشگری ادبی بدل شود. لازمه این امر ایجاد زیرساختهای مناسب، معرفی جهانی، و پیوند دادن این جاذبه با مسیرهای گردشگری ایران و منطقه است.
خانه موزه شهریار؛ قلب تپنده هویت ادبی تبریز
اعلام تشکیل هیئت امنای خانه موزه استاد شهریار توسط استاندار آذربایجان شرقی یک گام مهم است. اما این گام باید تکمیل شود: خریداری و آزادسازی تمامی خانههای اطراف این موزه توسط شهرداری تبریز میتواند فضای پیرامونی آن را برای گردشگران داخلی و خارجی مهیا سازد و خانه شهریار را به یک «موزه زنده» بدل کند. این کار نه تنها شأن استاد را پاس میدارد، بلکه تبریز را به قطب گردشگری فرهنگی ایران ارتقا خواهد داد.
بخش خصوصی؛ شریک اصلی دولت در توسعه گردشگری فرهنگی
تجربه نشان داده است که هیچ پروژه فرهنگی بزرگی بدون مشارکت بخش خصوصی به نتیجه مطلوب نمیرسد. سرمایهگذاران محلی و ملی تبریز باید در این مسیر پیشقدم شوند؛ چه در قالب ایجاد مراکز اقامتی و پذیرایی پیرامون مقبرةالشعرا و خانه موزه شهریار، چه در حوزه تولید محصولات فرهنگی و چه در حمایت از زیرساختهای گردشگری. این همراهی، هم به رونق اقتصادی شهر کمک میکند و هم بازگشت سرمایهای مطمئن در پی خواهد داشت.
رسانه؛ کلید معرفی جهانی تبریز
کنگره شهریار فرصتی بیبدیل برای معرفی تبریز است. حضور رسانههای بینالمللی همچون TRT و آناتولی آغاز راه است، اما باید دامنه این دعوت گستردهتر شود و شبکههایی چون الجزیره، یورونیوز، دویچهوله و رسانههای فرهنگی شرق و غرب نیز در تبریز حضور یابند. تنها از مسیر رسانه است که میتوان تبریز را به جهان شناساند و شأن جهانی شهریار را برجسته کرد.
نتیجهگیری
کنگره جهانی شهریار تنها یک همایش نیست؛ یک نقطه عطف است. اگر این فرصت با تدبیر و آیندهنگری همراه شود، میتواند تبریز را در مسیر تبدیل به «پایتخت فرهنگ و ادب ترکی-فارسی» قرار دهد. آزادسازی و توسعه خانه موزه شهریار، ارتقای مقبرةالشعرا، دعوت از رسانههای جهانی و جلب مشارکت بخش خصوصی باید در دستور کار قرار گیرد.
این کنگره ادای دین به استاد شهریار است، اما فراتر از آن، فرصتی برای رونق گردشگری فرهنگی، تقویت دیپلماسی فرهنگی ایران و ارتقای جایگاه بینالمللی تبریز در جهان خواهد بود.
