عصرآزادی آنلاین/ سلیمان کرمی/ فعال فرهنگی در آذربایجان شرقی
زمانی که میخواست سُکان ریاست جمهوری کشور را به دست بگیرد، به تکاپو افتادند تا نگذارند تایید شود، وقتی تایید شد، چو انداختند که رای نمی آورد، وقتی رای آورد گفتند که رای دهندگان خاموش برای رای نیاوردن فلانی به میدان آمدند تا انتقام بگیرند، هر روز در هر ساعت مقابلش صف آرایی کردند تا نتواند آنچه در جریان انتخابات وعده داده بود، عملی سازد، دشمن خارجی هم با بدخواهان دست به یکی کرد و فردای روز تفویض، مهمان او را هدف قرار داد تا به جای اندیشه به مشکلات انباشته از دیر، درگیر نیات دشمن خارجی شود.
وقتی ساز و کار راه اندازی کابینه در خورِ خود را که عبارت بود از غیرخالص سازی، دوستان هم پا در میدان رقیبان گذاشتند و رقیبان نیز با وجود اعطای سهم در کابینه به آنان، آن مقدار را کافی ندانستند و خواهان سهم بیشتری شدند، اگر چه نیت رئیس جمهور همچنان آشتی دادن همگانی بود، هر دو طرف یاران و نایاران هر یک به نحوی رو ترش کردند که چرا این می کند و آن نمی کند؟
در چنین شرایطی، مجلسیهای رقیبان، تلاش شبانهروزی کردند تا شورای راهبردی او را با حذف کلیدیترین عضو آن بی خاصیت کنند، یار او در بانک مرکزی را با استیضاح به زمین زدند، احتمال می دهند که کسی در سایه، عده ای را تحریک می کند!
در چنین وضعی، دشمن خارجی نامرد هم با راه اندازی جنگ، به قصد حذف بهترین های دوست و رقیب، در به تنگنا کشیدن او سنگ تمام گذاشت، این در حالی است که رقیبان هیچ عبرتی و درسی نگرفتند تا وفاق مدنظر رئیس جمهور را برتابند.
وقتی دشمن خارجی، بعد از جنگ به فشارهای خود افزود، تحریم پشت تحریم را راه انداخت، گذرگاههای عبور کشتی ها را هر روز از روز پیش مسدودتر کرد، رقیبان به جای همکری و همیاری با او در صدد برآمدند تا سومین کمک یار حقیقی او را از مَسند معاون اولی حذف کنند.
رقبا در جریان لایحه حجاب و عفاف به جای اینکه با رئیس جمهور همفکری کنند تا بهترین قانون ممکن را در این خصوص به عرصه عمل بیاورند، مانند قومی که مرغشان فقط یک پا دارد، دو پا در یک کفش کردند که تَرک فعل به وجود آمده است.
آنان با بهانه قرار دادن حق نمایندگان برای استیضاح، پنج وزیر را یکجا به مسلخ بردند! حتی بچه دبستانی هم می داند که این قبیل اقدامات بوی سیاسی دارد تا خیر خواهی، چه اگر اقدام آنان درست می بود، نباید دلار از ۱۳۰ هزار تومان عبور می کرد و…
رقبا و دشمنان خارجی یکسو، اختلاسگران، گرانفروشان، محتکران، دلالان، ثروت اندوزان، زمین خواران، کوه خواران و جنگل خواران هم با مشاهده سنگ اندازان بر جلوی پای رئیس جمهور، فرصت سازی می کنند و بهره های لازم را می برند، اکنون گرانفروشی بیداد می کند، احتکار کالاهای اساسی در بیشترین تعداد انجام می گیرد. حتی اخیراً فیلم دپوی هزاران تُن برنج را در بیابان دیدیم که آبِ باران چه بلایی سر برنج های بیزبان آورده بود.
کشور، رئیس جمهوری دارد که همه می دانند دارای سلامت نفس و یک پاکدست بینظیر است که بدخواهان قَدَری دارد، یکی داد می زند آقای رئیسجمهور در انتخابات وعده دادی چه شد!؟ این البته ندای دوست است! آن دیگری چو می اندازد که چرا خط های سفید را هم سیاه می کنید؟ در حالی که قول داده بودید خط های سیاه را سفید کنید؟
از سوی دیگر، کسانی هم هستند که انگار نمی دانند این همه معضل از قدیم الایام انباشته و به ارث رسیده است که داد می زنند آقای رئیس جمهور به داد این مردم برسید! همه از هر طرف می خواهند فشار بر رئیس جمهور را بیشتر کنند، اگر اینها مصیبت نیست، پس چیست؟
