دکتر زهرا جعفری در گفت و گوی اختصاصی با عصرآزادی آنلاین :

دانشگاه هنر نیازمند پیوند با صنعت و رسانه است

عصرآزادی آنلاین / سرویس فرهنگی – علیرضا نیاکان:
گفت و گوی صمیمانه با دکتر زهرا جعفری پژوهشگر و مجری سازمان صداوسیما.
متن گفت و گو:

◾️ هویت حرفه‌ای
سؤال: اگر بخواهید هویت حرفه‌ای خودتان را در یک جمله معرفی کنید، چه می‌گویید؟
پیش از هر چیز خودم را «پژوهشگر» می‌دانم؛ چون تدریس برای من ادامه‌ی طبیعی پژوهش است و کلاس درس فقط محل انتقال دانش نیست، بلکه فضایی برای آزمون ایده‌ها و گفت‌وگو با نسل جدید است.

سؤال: نگاه شما به تدریس در دانشگاه چیست؟
برای من، آموزش یک فرآیند زنده است. کلاس درس جایی است که نظریه‌ها در مواجهه با تجربه و پرسش‌های دانشجویان محک می‌خورند و همین تعامل، به پویایی پژوهش کمک می‌کند.

سؤال: تجربه حضور شما در دانشگاه هنر چه تأثیری بر نگاه علمی‌تان داشته است؟
دانشگاه هنر به من آموخت که هنر را نمی‌توان جدا از اقتصاد، رسانه و زیست اجتماعی تحلیل کرد. این نگاه میان‌رشته‌ای، ستون اصلی فعالیت علمی من بوده و همچنان آن را دنبال می‌کنم.
سؤال: به نظر شما آموزش هنر امروز با چه چالشی روبه‌روست؟
دانشگاه هنر ظرفیت بالایی دارد، اما نیازمند پیوند عمیق‌تر با صنعت و رسانه است. تلاش من همواره این بوده که آموزش هنر از فضای صرفاً نظری فاصله بگیرد و به واقعیت حرفه‌ای نزدیک‌تر شود.

◾️ تجربه صداوسیما (از سیما تا رادیو)

سؤال: ورود شما به رسانه از کجا آغاز شد؟
ورود من به رسانه از دغدغه ترویج فرهنگ و تحلیل هنر در فضای عمومی آغاز شد. احساس می‌کردم پژوهش اگر وارد زندگی روزمره مردم نشود، اثر اجتماعی کامل نخواهد داشت.

سؤال: تفاوت تلویزیون و رادیو را در چه می‌بینید؟
تلویزیون به دلیل تصویر، قدرت نمادسازی و تأثیرگذاری سریع‌تری دارد؛ اما رادیو فضای عمیق‌تری برای اندیشه، تأمل و گفت‌وگو فراهم می‌کند. هرکدام کارکرد خاص خودشان را دارند.

سؤال: نگاه شما به نقش رسانه چیست؟
برای من، رسانه صرفاً ابزار اطلاع‌رسانی نیست؛ رسانه یک میدان تولید معناست. اگر دانشگاه دانش تولید می‌کند، رسانه آن را به گفتمان عمومی تبدیل می‌کند.

◾️

رونمایی کتاب «پویه» (به‌عنوان طراح، نویسنده آیتم گرافیکی و تهیه‌کننده)

سؤال: ایده شکل‌گیری کتاب «پویه» از کجا آمد؟
این کتاب حاصل سال‌ها تأمل درباره برنامه‌ای است که در شرایط سخت همه‌گیری کرونا شکل گرفت؛ زمانی که نام بیماری به‌تنهایی اضطراب‌آور بود و جامعه با افزایش اختلالات روانی مواجه شده بود.

سؤال: دغدغه اصلی شما در آن مقطع چه بود؟
به‌عنوان پژوهشگر و فعال رسانه‌ای، تصمیم گرفتم با تحقیقات علمی و میدانی به دنبال راه‌حلی از جنس رسانه باشم؛ راه‌حلی برای آگاهی‌بخشی، آموزش و کاهش اضطراب عمومی، آن هم در اوج بحران کرونا.

سؤال: محور اصلی محتوای «پویه» چه بود؟
تمرکز ما بر معرفی اختلالات روانی، علائم و نشانه‌ها و ارائه راهکارهای ساده و کاربردی بود. شعار اصلی همه آیتم‌ها هم فرهنگ‌سازی برای این باور بود که مراجعه به روان‌درمانگر یکی از بهترین راهکارهاست.

سؤال: برنامه «پویه» چگونه وارد ساختار رسانه ملی شد؟
پس از اتمام تحقیقات و تدوین پروپوزال، طرح به شبکه سلامت سیما ارائه شد و با حمایت مدیر محترم شبکه و رئیس شورای سلامت سازمان صداوسیما، جناب آقای دکتر قاسمی، به تولید ۷۵ آیتم دو دقیقه‌ای انجامید.

سؤال: چرا تصمیم گرفتید این پروژه به کتاب تبدیل شود؟
هدف من در مسیر پژوهشی همیشه «رد اثر» بوده است. پس از پایان تولیدات تصویری، به این نتیجه رسیدم که این محتوا باید به شکل مولتی‌مدیا ادامه پیدا کند؛ تصویری، صوتی و نوشتاری. کتاب، فرصتی برای ماندگاری و تعمیق این محتوا بود.

سؤال: همکاری با انتشارات سروش چگونه شکل گرفت؟
خوشبختانه شبکه سلامت با این پیشنهاد موافقت کرد و با همکاری انتشارات سروش و مدیریت راهبردی جناب آقای دکتر رحیمی، که دغدغه‌مند این حوزه هستند، این پروژه به نتیجه رسید.

سؤال: درباره تیم نویسندگی کتاب توضیح می‌دهید؟
پس از کارگروه‌های متعدد با حضور روان‌شناسان و داستان‌نویسان، به آقای محمدمهدی شمس رسیدیم که معلم و روان‌درمانگر هستند و اشراف خوبی بر موضوع داشتند. همچنین از همراهی تیم کارشناسی، به‌ویژه خانم دکتر رویا دلیری، صمیمانه قدردانی می‌کنم.

سؤال: رونمایی کتاب چه زمانی انجام شد؟
در تاریخ ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، برای نخستین بار مجموعه کتاب‌های سلامت روان به زبان ساده «پویه» با مشارکت شبکه سلامت و انتشارات سروش در فرهنگسرای رسانه رونمایی شد.

◾️ مسیر پژوهشی و آینده رسانه‌ای

سؤال: تمرکز فعلی شما در حوزه پژوهش چیست؟
در حال حاضر تمرکز من بر پژوهش‌های میان‌رشته‌ای و تقویت ارتباط دانشگاه باصنعت و مباحث فرهنگی در ابعاد گوناگون است.

سؤال: برنامه شما برای آینده فعالیت رسانه‌ای چیست؟
علاقه‌مندم فعالیت رسانه‌ای‌ام به سمت برنامه‌های تحلیلی و گفت‌وگوهای عمیق حرکت کند؛ برنامه‌هایی که صرفاً اطلاع‌رسان نباشند، بلکه چارچوب نظری ارائه دهند.
سؤال: نگاه شما به رسانه‌های دیجیتال چیست؟
فضای دیجیتال و پلتفرم‌های نوین را فرصتی جدی برای تولید محتوای تخصصی اما قابل‌فهم برای عموم می‌دانم و معتقدم آینده فرهنگ‌سازی از این مسیر عبور می‌کند.
در پایان دوست دارم با ابیاتی که منسوب به مولاناست این مصاحبه را به اتمام برسانم:
«بیرون ز تو نیست هر چه در عالم هست
از خود بطلب هر آنچه خواهی که تویی»
(منسوب به مولانا)
به امید صحت و سلامتی جسم و روان تک به تک افراد جامعه ام…
ارسال یک پاسخ