عصرآزادی آنلاین/ مریم خدابخش
درخشش هر یک از مدالها بر گردن نونهالان، نوجوانان و جوانان قهرمان نامگرفته و موج راهافتاده در میان چشمان تبریکگوی هریک از ورزشکاران، احکام جایگرفته در میان دستان خالی رقابتکنندگان قهرمان شده و هزاران امید نقشبسته در میان سیل عظیمی از کونگفوکاران تبریز، ذهنم را معطوف به چگونگی این درخششها ساخته و مغزم همچنان لبریز از سؤالات متعدد است و اندیشهام متمرکز بر داشتهها و نداشتهها… پارادوکس عجیبی در میان واژههایم نقش بسته و تأمل بر ذهن و روحم طنینانداز گشته تا در میان گپِ جهانی؛ واژهها و جملاتم را به پرواز در آورم و دریابم که چرا استعدادهای تبریز در سکوهای بینالمللی دیده نمیشوند؟!. تمرکز بر همین پارادوکس میان استعداد و سکوت، فرصتی میشود برای واکاوی چالشهای کونگفوی تبریز و این گفتوگوی اختصاصی با علی تاروردی نسب؛ رئیس هیئت کونگفو و هنرهای رزمی کلانشهر تبریز و از اساتید دانشگاهی و پیشکسوتان ورزشهای رزمی با ۴۰ سال سابقه فعالیت در کونگفو که هماکنون سکاندار هیئت کونگفو و هنرهای رزمی کلانشهر تبریز است و در سالهای اخیر با اتخاذ رویکردهای علمی، تحولاتی را در بدنه مربیان و استعدادهای این رشته ورزشی رقم زده است. جزئیات بیشتر را از زبان این استاد پیشکسوت بشنویم؛
ماراتنِ انتخابی؛ مسیر پرفراز و نشیب نونهالان تا ملیپوشان
۱. فرآیند برگزاری مسابقات قهرمانی اخیر و مسیر پیشروی ورزشکاران نونهال و نوجوان تبریزی پس از انتخاب اولیه به چهشکل انجام شد؟
رقابتهای قهرمانی کونگفو و هنرهای رزمی که جمعه، سیزدهم شهریور در ردههای نونهالان، نوجوانان و جوانان برگزار شد. در واقع مسابقات انتخابی کلانشهر تبریز بود و در این راستا نیز در هر رده، ۱۱ نفر از جمع ۱۲۲ نفر از رقابتکنندگان حاضر در این دوره از مسابقات قهرمانی برای اعزام به مسابقات استانی انتخاب شدند و مقرر است مسابقات قهرمانی استانی، بیستم شهریور بهمیزبانی شهرستان بناب برگزار شود. ناگفته نماند بهلحاظ جمعیت تبریز و داشتن بیش از ۴ هزار بیمهشده، ۷۰ درصد فشار و بارِ کاری استان اعماز، برگزاری مسابقات انتخابی و اعزام تیمهای منتخب «الف و ب» و برگزاری اردوهای تمرینی بر دوش این هیئت است. در ادامه راه، منتخبان هر رده بهمدت یکسال در اردوهای ما تمرین میکنند تا برای رقابتهای کشوری آماده شوند. از آنجاییکه در این ردهها، بهلحاظ بحث تغییر سن و جابهجایی مدام ورزشکاران منتخب از ردههای سنی نونهال به نوجوان و نوجوان به جوان، قهرمانان ما تنها ۲ سال فرصت حضور در مسابقات کشوری را دارند. لازم است که تیمهای منتخب ما از بالاترین سطح آمادگی برخوردار باشند. از اینرو، در جهت کسب و حفظ آمادگی، ما هر سال مسابقات انتخابی برای این ردهها را که در حقیقت، امیدهای آینده ما هستند، برگزار میکنیم.
۴۰ سال با کونگفو؛ از رؤیای جهانی تا دغدغههای اعزام قهرمانان تبریز
۲. وضعیت کیفی و فرآیند استعدادیابی در ردههای پایه را چگونه ارزیابی و مدیریت میکنید و چه موانعی در مسیر رسیدن به سکوهای جهانی وجود دارد؟
حقیقت امر این استکه ما هر سال استعدادهای درخشان و مستعد برای درخشش و شکوفایی داریم و در ردههای نونهالان و نوجوانان، مشکل مرتبط با این موضوع نداریم و قهرمانان ما همواره در مسابقات کشوری خوش میدرخشند و چرخه استعدادیابی ما نیز در این سنین عملکرد مطلوبی دارد. اتفاقاً یکی از کمیتههای تخصصی تعریفشده در چارت هیئت، کمیته استعدادیابی است که با حضور در تمامی مسابقات و نظارت دقیق، ورزشکاران مستعد را در حین رقابتها شناسایی و انتخاب میکند. حتی طبق تجربه و تخصص این کمیته، نفرات مستعد حذف شده که ممکن است بهلحاظ اخطار یا خطا و امتیاز منفی، حذف شده باشند و موفق به کسب مقامهای اول، دوم و سوم نشده باشند. با تشخیص، ارزیابی و انتخاب و دعوت این کمیته، در اردوهای ما حضور مییابند و میتوان گفت اغلب استعدادهای ما شناخته شدهاند و در اردوهایمان حضور دارند. لذا مشکل اصلی ما در مراحل پایهای و کشوری، یا در کسب سهمیه استانی یا کشوری نیست، بلکه در سطح جهانی است. چون، متأسفانه قهرمانان ما بعد از دو یا سه اعزام برونمرزی، بهدلیل عدم کسب نتیجه دلخواهشان، دچار سرخوردگی و یأس میشوند و حتی شانس عقد قراردادهای خوب با تیمهای بزرگ خارجی را از دست میدهند و با وجود استعدادهایشان نمیتوانند به شهرت جهانی دست یابند. از اینرو، بهنظرم انجام مكاتبات لازم در جهت اعزام تیمهای منتخب به اردوهای کشورهای همسایه و مسابقات جهانی یا برونمرزی میتواند رهگشا در مسیر کسب تجارب بینالمللی ورزشکاران شده و مانع از سرخوردگی آنها شود و فرصت حضور در تیمهای بزرگ خارجی را برایشان فراهم سازد، که اتفاقاً در این مسیر، فرصت کافی نیز داریم و میتوانیم در جهت تشویق و ترغیب بیشازپیش ورزشکارانمان گامی پیشبرنده برداریم و زمینههای موفقیت و حضور آنان در مسابقات جهانی و تیمهای بزرگ جهانی را برایشان هموار نماییم.
شکاف بزرگسالی؛ جایی که قهرمانان درگیر دغدغههای زندگی میشوند
۳. با وجود جذب و تربیت قهرمانان در ردههای پایه، چرا در سطوح بزرگسالان با ریزش ورزشکار مواجه هستیم؟
در ردههای پایهای ما مشکلی از نظر ریزش ورزشکاران نداریم و چالش اصلی ما در رده بزرگسالان است. جاییکه ورزشکاران بهدلیل مشغلههای زندگی، سربازی و ازدواج و دغدغههای اقتصادی و شغلی مجبور به ترک این ورزش میشوند و از رفتن به باشگاهها صرفنظر میکنند. از اینرو، با اینکه از نظر کیفی در بخش مربیان وضعیت بسیار مطلوبی داریم، شاهد ریزش در این رده هستیم. بهتر است یادآور شوم طبق برنامه پنجسالهای که از سال ۹۹ آغاز کردهایم، بیش از ۱۰۰ مربی علمی، جوان و متخصص را آموزش دادهایم، البته ۱۰۰ مربی جدید نیز در چند سال اخیر، آموزش دیدهاند و هماکنون تمامی مربیان این رشته ورزشی با صبر و حوصله در باشگاههای تبریز فعالاند و خروجی عملکردشان نیز بسیار موفق بوده است. اما متأسفانه بهدلايل یاد شده، در رده بزرگسالان با ریزش ورزشکارانمان مواجه هستیم که ناشیاز امکانات باشگاهی یا نبود آموزشهای کافی نیست. چراکه از نظر مربی بسیار غنی هستیم و اغلب باشگاههای ما مجهز به مربیان سطح A بینالمللی هستند و آموزشهای علمی دارند.
میزبانی در مضیقه؛ از سالنهای قرضی تا محدودیت در جایگاه تماشاگران
۴. از بُعد زیرساختی و فضای برگزاری مسابقات چه چالشهایی پیشروی هیئت است؟
پیشاز پاسخ به این سؤال، باید از حمایتهای مدیرکل، رئیس اداره ورزش و جوانان و سرپرست هیئت کونگفو و هنرهای رزمی آذربایجانشرقی بهلحاظ تخصیص سالن اختصاصی کونگفو در داخل مجموعه ورزشی تختی به این هیئت تشکر کنم. اما همانگونهکه مشاهده میکنید خود این سالن نیز، برای برگزاری مسابقات بزرگ و در چنین سطحی، کوچک است و فضای کافی ندارد. البته ناگفته نماند که از نظر تأمین سالنهای ورزشی برای برگزاری مسابقات متعددمان، شهردار تبریز نیز همواره یاریگر ما بوده و سالنهایی مانند مشروطه را در اختیارمان گذاشتهاست. اما جای توضیح دارد، بحث جابهجایی تشکها و زیرساختهای ورزشی در این سالنها، چالشبرانگیز است. بله… همانگونهکه اشاره کردید، از دیگر مشکلات ما، محدودیت فضای تماشاگران است. چرا که هر ورزشکار نونهال، معمولاً با والدین و چند همراه در مسابقات حضور مییابد و تنها راهکار فعلی ما برای کمرنگسازی این چالش، مدیریت این فضا و مسئله است. چرا که از طرفی، امکان توسعه سالن وجود ندارد و از دیگر سوی، تقویم ورزشیمان اجازه تفکیک ردهها و برگزاری جداگانه مسابقات را به ما نمیدهد. از اینرو، مجبور هستیم با مدیریت موضوع و کاهش تعداد ردههایمان، مسابقات را در سالنهای خودمان برگزار کنیم.
شناخت دقیق جامعه رزمیکار تبریز از ریسک و بهکارگیری تجهیزات ایمنی استاندارد برای جایگزینسازی فرهنگِ «پیشگیری» بهجای «درمان» و معنابخشی به مهمترین اصل صنعت بیمه
۵. در نگاه عمومی، هنرهای رزمی با تصور «آسیبزا بودن» مواجه است، آمار بیمهای شما در این مورد چه میگوید؟
جالب است بدانید که کونگفو در مقایسه با رشتههایی همچون فوتبال، کمترین آسیبدیدگی را دارد. چون ما با آگاهی کامل از نوع برخوردها؛ استفاده از تجهیزات ایمنی استاندارد از قبیل هوگو، کلاه، دستکش و ساقبند را الزامی کردهایم. بههمین دلیل آمار خسارت بیمهای ما در بین ورزشکارانمان بسیار پایین است. از طرفی حضور پزشکان متخصص در مسابقات نیز یک موهبت برای ما و ورزشکاران ماست. البته جای تذکر دارد که در صورت آسیبدیدگی، ورزشکاران ما از خدمات درمانی رایگان بیمه ورزشی بهرهمند میشوند.
۶. فلسفه کونگفو در تبریز چگونه به جامعه معرفی میشود؟
کونگفو تلفیقی از فنون اصیل شرقی و پهلوانی ایرانی است و ما برای معرفی این ورزش، در روزهای خوش آبوهوای تابستان، همایشهایی را در پارکهای ائلگولی و عونبنعلی (عینالی) برگزار میکنیم. هدف ما فقط جذب ورزشکار نیست، بلکه معرفی مکتب کونگفو و نقش آن در تربیت صحیح فرزندان، تقویت اعتمادبهنفس و عزتنفس در آنهاست.
۲ سال بیپولی؛ فریاد خاموش ورزش رزمی تبریز
۷. به عنوان سخن پایانی، مهمترین مطالبه شما از مسؤولان چیست؟
همانگونهکه در بخشهای پیشین نیز اشاره کردم، تمامی چهارچوبها و زیرساختهای تشکیلاتی ما مهیاست و تنها دغدغه ما، نبود منابع مالی و بودجه، حامیان مالی و اسپانسر است و در چنین شرایط و بحران اقتصادی و مالی، ۲ سال است که هیئت کونگفوی تبریز حتی یک ریال اعتبار و بودجه دولتی دریافت نکرده و کسی هم نیست که سؤال کند که این ۲ سال را چگونه مدیریت کردهاید؟!. همانگونه که مشاهده کردید، نونهالان، نوجوانان و جوانان ما با هزاران امید و آرزو در این مسابقات حضور یافتهاند و تجلیل ما از آنان، در اعطای یک مدال ساده یا کاپ تیمی به قهرمانانمان خلاصه میشود. در حالیکه اگر حامی مالی یا اسپانسر ورزشی داشتیم، میتوانستیم در کنار این مدالها یا لوحها و احکام قهرمانی، دستکم، یک تیشرت ساده ورزشی نیز اهدا کنیم، یا در سایه حمایتهای دولتی، هزینههای مالی اردوهای برگزار شده برای منتخبان این مسابقات اعماز؛ تخصیص تایم اختصاصی استخر یا تغذیه و ناهار ورزشکاران منتخب یا کمترین مقدمات رفاهی – ورزشی آنان را فراهم سازیم. اما چه کنیم که برنامهریزی برای هر یک از این موارد مستلزم تأمین منابع مالی است و بدون تأمین منابع مالی، برنامهمحوری ممکن نیست. لذا، از جمله مطالبات ما تخصیص بودجه سالانه مشخص و حمایت سیستماتیک از کونگفوست. مشابه فوتبال یا هیئت دوچرخهسواری و سایر رشتههای ورزشی؛ تا ما هم بتوانیم این مسیر را با انگیزه ادامه دهیم.
