یادداشت/ نقدی بر عملکرد مدیران بخش خصوصی نسبت به روابط عمومیها؛
ضرورت نگاه راهبردی به روابط عمومی توسط مدیران بخش خصوصی
عصرآزادی آنلاین/ ✍️ بهمن فرشباف هلالی/ کارشناس ارشد مدیریت استراتژیک در آذربایجان شرقی
روابط عمومی در دنیای امروز نقشی حیاتی در شکلگیری تصویر سازمان، ارتباط با مخاطبان و مدیریت بحرانها ایفا میکند. با این حال، در بسیاری از سازمانهای بخش خصوصی در ایران، این واحد هنوز جایگاه واقعی خود را نیافته و بیشتر تحت تأثیر دیدگاهها و تصمیمات سلیقهای مدیران قرار دارد.
الف) دیدگاه سلیقهای مدیران در انتخاب و انتصابها
یکی از مهمترین چالشها در واحدهای روابط عمومی بخش خصوصی ایران، سلیقهای بودن فرآیند انتخاب و انتصاب مدیران و مسئولان این حوزه است. در بسیاری از موارد، انتخاب مدیران روابط عمومی نه بر اساس شایستگی و تخصص، بلکه بر مبنای نزدیکی فرد به مدیرعامل، رابطههای شخصی، یا اعتماد غیرتخصصی انجام میشود. این رویکرد باعث شده تا جایگاه علمی و حرفهای روابط عمومی تضعیف شده و بسیاری از ظرفیتهای آن در حل مسائل ارتباطی و برندسازی سازمانها مغفول بماند.
ب) عدم استفاده از نیروهای متخصص در روابط عمومی
برخلاف انتظار، بسیاری از نیروهای متخصص و تحصیل کرده در حوزه روابط عمومی یا ارتباطات، فرصت فعالیت در واحدهای مرتبط را پیدا نمیکنند. این افراد اغلب به دلایلی مانند کم اهمیت دانستن این حوزه از سوی مدیریت یا نبود شناخت صحیح از وظایف روابط عمومی، به بخشهای دیگر سازمان مانند اداری، فروش یا حتی پشتیبانی منتقل می شوند. نتیجه آن است که واحد روابط عمومی با نیروهای غیرتخصصی اداره شده و کارکردهای اساسی خود را از دست میدهد.
ج) تأثیرات منفی عملکرد غیرتخصصی روابط عمومی
در غیاب افراد متخصص و با مدیریت سلیقهای، روابط عمومی بیشتر به واحدی تشریفاتی یا صرفاً اجرایی تبدیل میشود که وظیفهاش فقط برگزاری مراسم یا تهیه گزارش های روتین است. این در حالی است که نقش راهبردی روابط عمومی در مدیریت افکار عمومی، تحلیل بازخوردها، تقویت برند و مدیریت بحران نادیده گرفته میشود. در نتیجه، سازمان از مزایای ارتباط مؤثر با مشتریان، رسانهها و جامعه محروم میماند.
با این اوصاف، تا زمانی که مدیران بخش خصوصی به اهمیت تخصص در حوزه روابط عمومی پی نبرند و انتخابها صرفاً بر اساس سلیقه و روابط شخصی انجام شود، این واحد نمیتواند نقش واقعی خود را در توسعه سازمان ایفا کند لذا ضرورت دارد که مدیران به جای نگاه ابزاری، نگاهی راهبردی به روابط عمومی داشته باشند و با استفاده از نیروی انسانی متخصص، زمینهساز ارتقای ارتباطات سازمانی گردند.
