عصرآزادی آنلاین/ سرویس فرهنگی:
کارگاه آموزش احساسات با محوریت کتاب «ویرجینیا گرگ میشود » اثر: کیومکلیر و تصویرگر: ایزابل آرسنات و مترجم: کیوان عبیدی آشتیانی از انتشارت طوطی و با حضور برجسته ی روانشناس بالینی: «فرناز عباسیان» در نمایشگاه بینالمللی کتاب تهران واقع در مصلی تهران بخش ناشران کودک و نوجوان انتشارات طوطی اردیبهشت ماه ۱۴۰۴.
عصرآزادی آنلاین – علیرضا نیاکان؛ فرناز عباسیان چنین گفت: در این کارگاه، از داستان خلاقانه و نمادین این کتاب استفاده شد تا بچهها بتوانند با احساسات مبهم و ناخوشایند مثل ترس، غم یا نگرانی، ارتباطی سالم برقرار کنند. شخصیت داستان ((ویرجینیا))، نمادی از همان احساساتیست که بچهها گاهی نمیتوانند برایشان اسم پیدا کنند و این کارگاه به آنها یاد داد که احساساتشان نهتنها بد نیست، بلکه میتواند به درک بهتر خود و دیگران منجر شود.
«فرناز عباسیان» ارشد روانشناسی بالینی و طراح و مدرس این کارگاه، دربارهی هدفش از اجرای این برنامه گفت: «این کارگاه فقط برای سرگرمی نیست؛ ما میخواهیم بچهها یاد بگیرند که احساسات بخشی طبیعی از زندگیشان هستند. وقتی کودک احساساتش را میشناسد و دربارهشان حرف میزند، در واقع سلامت روانی آیندهاش را تقویت میکند. و خانوادهها هم باید در این مسیر همراه و آگاه باشند.»
در این برنامه، از تکنیکهای سادهی بازیمحور، گفتوگو با کودکان، و تمرینهای گروهی استفاده شد تا مفاهیم کتاب به زبان کودکانه، اما عمیق و ماندگار، منتقل شود. هدف نهایی این بود که خانوادهها بتوانند این داستان را در خانه ادامه دهند، و از آن بهعنوان ابزار ارتباطی برای افزایش همدلی، گفتگو، و درک متقابل استفاده کنند.
«فرناز عباسیان» چنین گفت:
کودک درون، هنوز منتظر ماست..
گاهی همهی ما نیاز داریم دستی بگیریم و به درون خودمان برگردیم،
جایی که کودکی نشسته، ساکت، با چشمانی پر از سؤال…
رویاهای ناتمام، ترسهای پنهان، و احساسی که هنوز نام ندارد.
آموزش احساسات، فقط برای کودکان نیست؛
برای ماست، برای هر کسی که روزی کودک بوده،
و حالا دنبال صداییست که بگوید:
“من تو را میفهمم… حتی اگر نگویی.”
کارگاههای روانشناسی کودک،
کتابهایی مثل «ویرجینیا گرگ میشود»
همه بهانهاند،
تا یادمان بیاید چطور با خودمان مهربان باشیم…
چطور احساس کنیم، نه فقط فکر.
چطور بشنویم، نه فقط پاسخ دهیم.
احساسات، درون ما خاموش نمیشوند،
اگر به آنها گوش ندهیم، با صداهای بلندتری بازمیگردند…
پس بیایید از کودکان یاد بگیریم:
احساس داشتن، نشانهی ضعف نیست…
نشانهی زنده بودن است.
