عصرآزادی آنلاین/ سید وحید پیمان
۱۷ مرداد در تقویم ایران به نام «روز خبرنگار» ثبت شده است؛ روزی که بیش از آنکه یادآور جشن و تبریک باشد، فرصتی است برای تأمل بر معنای واقعی این حرفه و بهایی که خبرنگاران در این سرزمین برای نوشتن حقیقت میپردازند.
خبرنگاری در ایران، همانند بسیاری از کشورهای جهان سوم، تنها شغلی پرزحمت نیست؛ میدان مین است. خبرنگار اینجا تنها با کمبود منابع، فشار اقتصادی و ساعات کاری طاقتفرسا مواجه نیست، بلکه هر واژهای که مینویسد میتواند سایهای از تهدید، بازخواست یا حتی محرومیت را به همراه داشته باشد. در چنین شرایطی، قلم دیگر یک ابزار سادهی ثبت وقایع نیست؛ سلاحی است بیزره که صاحبش را در برابر قدرت، سانسور و بیمهری بیدفاع میگذارد.
در جهانی که رسانهها باید چشم بیدار مردم و وجدان جمعی جامعه باشند، خبرنگار ایرانی اغلب با مرزهای تنگ آزادی بیان، محدودیت در دسترسی به اطلاعات و خطقرمزهای بیپایان روبهروست. او گاهی مجبور است میان بیان حقیقت و حفظ امنیت خود و خانوادهاش یکی را انتخاب کند؛ انتخابی که حتی تصور آن برای بسیاری دشوار است.
با اینهمه، هنوز کسانی هستند که با شجاعت و تعهد، در این مسیر گام میگذارند. آنان میدانند که هر گزارش، هر عکس و هر روایت، شاید بتواند روزنهای از آگاهی را در دل تاریکی بگشاید. این پایداری، ستایشبرانگیز و درخور احترام است.
روز خبرنگار در ایران باید نه فقط روز تبریک، بلکه روز تأمل، نقد و مطالبه باشد؛ مطالبه برای آزادیهای قانونی و امنیت شغلی که خبرنگار را از سایهی ترس رها کند. باید روزی باشد که جامعه، مسئولان و حتی خود خبرنگاران، دوباره یادآوری کنند که رسالت اصلی رسانه، پاسداری از حقیقت و منافع مردم است، نه بازتاب صرف خواست صاحبان قدرت.
امروز که از خبرنگاران سخن میگوییم، از آنان که رفتند و از آنان که ماندند، باید بپرسیم: آیا سزاوار نیست در کشوری با اینهمه استعداد و ظرفیت انسانی، خبرنگاری شغلی امن، آزاد و محترم باشد؟
تا آن روز، روز خبرنگار در ایران بیش از هر چیز، روز قلمی است که در طوفان مینویسد.
