عصرآزادی آنلاین/ سید وحید پیمان
کنگره جهانی ۱۲۰ اُمین سالگرد تولد استاد شهریار، در روزهای ۲۶ و ۲۷ شهریور، بیتردید یکی از رویدادهای بزرگ فرهنگی کشور بود؛ کنگرهای که با شکوه تمام، با حضور صدها اندیشه مند، استاد و شاعر داخلی و خارجی و استقبال بینظیر مردم برگزار شد. مهمانانی از کشورهای همسایه و حتی اروپا آمدند، مقالات فاخر ارائه شد، موسیقی ایرانی و آذربایجانی اجرا گردید، نمایشنامه موزیکال حیدربابا و پرفورمانس هنری اردشیر رستمی بر شور این رویداد افزود و همه اینها نتیجه ۶ ماه کار شبانهروزی دبیرخانه و حمایت تمام قد مالی شهرداری تبریز و استانداری آذربایجان شرقی ، اداره فرهنگ و ارشاد آذربایجان شرقی، میراث فرهنگی و وزارت امورخارجه بود.
با این همه، عدهای مغرضانه به جای قدردانی، به تخریب این تلاشها پرداختند. برخی با انگهای سیاسی و بعضی با شعارهای تند قومی و زبانی، کنگرهای فرهنگی را به میدان تسویهحسابهای بیپایان خود کشاندند. پانفارسیستها بهانه گرفتند که چرا بر ایرانیت شهریار تأکید نشد، پانترکیستها مدعی شدند که شهریار مصادره شد و به هویت ترکی او بیتوجهی شد. هر دو گروه اما یک چیز را فراموش کردند: شهریار شاعر همه ایرانیهاست؛ شاعری که هم ایرانیت در جان اشعارش جاری است و هم هویت آذربایجانی در خون کلماتش میدود.
انتقاد، همیشه مایه رشد است و باید از آن استقبال کرد. اما آنچه آزاردهنده است، تخریب و حاشیهسازیهای بیپایه است. به قول قدما: «این گوی و این میدان!» اگر کسانی مدعیاند که میتوانند کنگرهای باشکوهتر برگزار کنند، بسمالله! کار اجرایی و عملی، هزار برابر سختتر از نشستن پشت تریبون و پرتاب کردن واژههاست. برگزاری چنین کنگرهای در شرایطی که کشور درگیر جنگ ۱۲ روزه و مشکلات فراوان است، خود نشان از عزم و همت والای برگزارکنندگان و جاری و ساری بودن زندگی عادی در ایران دارد.
باید پذیرفت که شهریار به نسل امروز و فردا تعلق دارد، نه به مرزکشیهای سیاسی و قومی. او پلی میان هویتهاست، نه دیواری برای جدایی. دستاوردهای این کنگره از جمله توسعه خانهموزه شهریار، تشکیل هیئت امنای آن، پیگیری ردیف بودجه ملی برای مقبرةالشعرا و معرفی تبریز بهعنوان مقصد توریسم فرهنگی، میراثی ماندگار خواهد بود.
تخریبکنندگان شاید صدای بلندی داشته باشند، اما حقیقت روشنتر است: شهریار همچنان شاعر دلهای مردم است و مردم در این کنگره نشان دادند که قدر او را میدانند. کاش آنان که تنها زبان انتقاد دارند، اندکی هم به میدان عمل میآمدند. چرا که ساختن بسیار دشوارتر از ویران کردن است.
