در مجمع مشورتی آذربایجان در تهران بررسی توسعه‌ی پالایشگاه تبریز و ایجاد خطوط لوله‌ی نفتی جدید به تبریز با حضور دستیار ویژه‌ی رئیس‌جمهور در پیگیری طرح‌های خاصّ و ملّی
● سهم آذربایجان از نفت ایران باید ۳۰۰ هزار بشکه در روز باشد.
● ضرورت افزایش ظرفیّت پالایشگاه تبریز و احداث خط لوله‌ی جدید نفتی به شهر صنعتی تبریز
● ۹۰ هزار بشکه نفت در روز برای جمعیّت و صنایع و اقتصاد منطقه کافی نیست.
● نیازهای کردستان، آذربایجان‌های شرقی و غربی، اردبیل و زنجان از خط لوله‌ی نفتی تبریز تأمین می‌شود و کمبود فرآورده‌های نفتی در این مناطق ملموس است.
●●●●●●●●●●●●●●
فروغ‌آزادی: محمّد فرج‌پور باسمنجی/ مجمع مشورتی آذربایجان در تهران که به ریاست دکتر احمد صادق بناب در اتاق بازرگانی ایران تشکیل شد نامه‌ی کارشناسی کارشناسان حوزه‌ی انرژی خطاب به مسعود پزشکیان مبنی بر افزایش ظرفیّت پالایشگاه تبریز و پاسخ به نیاز منطقه‌ی شمال‌غرب و آذربایجان به فرآورده‌های نفتی با حضور جمعی از وزای سابق و رؤسای سازمان‌ها و استانداران قبلی و هم‌چنین استاندار آذربایجان‌شرقی مورد بحث و بررسی کارشناسی قرار گرفت. این پیشنهاد از سوی کارشناسان حوزه‌ی انرژی خانه‌ی توسعه‌ی آذربایجان تدوین شده است. دکتر محمّدعلی سبحان‌اللهی رییس هیئت مدیره‌ی خانه‌ی توسعه‌ی آذربایجان با تشریح جزئیات این درخواست، با اشاره به این نکته که با تکیه بر ظرفیّت‌های صنعتی تبریز می‌توان بخشی از فرآورده‌های نفتی مطابق استانداردهای جهانی تولید و به کشورهای منطقه و اروپا صادر کرد و به ارزآوری کشور کمک شایانی کرد گفت: نیازهای روزافزون انرژی منطقه کاملاً ملموس است. وی گفت: ظرفیّت فعلی پالایشگاه تبریز و خط انتقال نفت از اهواز و مارون به تبریز مربوط به قبل از انقلاب است و الآن نزدیک به نیم قرن این خط لوله دیگر توان پاسخگویی کامل و کافی به نیاز منطقه به فرآورده‌های نفتی را چندان ندارد. در مجمع مشورتی آذربایجان در تهران دکتر محمّد نوری مشاور رئیس‌جمهور و دستیار ویژه‌ی پزشکیان در پیگیری طرح‌های بزرگ ملّی و دکتر بهرام سرمست استاندار قول دادند در هیئت دولت برای تحقّق این امر مهمّ بکوشند. در نامه‌ی کارشناسی خانه‌ی توسعه‌ی آذربایجان خطاب به مسعود پزشکیان آمده است: پالایشگاه تبریز با توجّه به قدمت حدود پنجاه ساله‌ی خود، در زمان احداث با هدف تأمین نیازهای نفتی و فرآورده‌های مورد نیاز منطقه طرّاحی و با ظرفیّت ۸۰ هزار بشکه در روز احداث و به بهره‌برداری رسید. بعداً با طرح افزایش ظرفیّت به ۱۱۰ هزار بشکه رسیده است که این رقم عددی فوق‌العاده کم و قابل بحث می‌باشد. با گذشت چند دهه، شرایط جمعیّتی، اقتصادی، صنعتی و اجتماعی استان‌های تحت پوشش شمال‌غرب و کردستان به‌طور چشمگیری تغییر کرده و ظرفیّت و نوع تقاضای بازار نیز نسبت به گذشته افزایش یافته است. از این‌رو، توسعه و افزایش ظرفیّت پالایشگاه تبریز به‌منظور پاسخگویی به نیازهای فعلی و آینده‌ی منطقه، اهمّیّت ویژه‌ای دارد.
مهم‌ترین عوامل مؤثر بر ضرورت افزایش ظرفیّت عبارت‌اند از:
* افزایش جمعیّت استان‌های تحت پوشش: رشد جمعیّت و توسعه‌ی شهرنشینی موجب افزایش مستمر مصرف بنزین، گازوئیل، نفت سفید و سایر فرآورده‌های نفتی شده است.
* پیشرفت و توسعه‌ی جوامع بشری: توسعه‌ی اقتصادی، صنعتی، عمرانی و حمل‌ونقل، نیاز به انرژی و به‌ویژه فرآورده‌های نفتی را افزایش داده و موجب شکل‌گیری تقاضای جدید در بخش‌های مختلف شده است.
* افزایش تقاضا برای فرآورده‌های نفتی: رشد تعداد وسایل نقلیّه، توسعه‌ی صنایع و افزایش فعّالیّت‌های اقتصادی، نیاز به تولید و عرضه‌ی پایدار فرآورده‌های نفتی را افزایش داده است.
* افزایش تقاضا برای فرآورده‌های با کیفیّت بالاتر: الزامات زیست‌محیطی، استانداردهای جدید و ضرورت کاهش آلاینده‌های ناشی از مصرف سوخت، نیاز به تولید فرآورده‌های نفتی با کیفیّت بالاتر و مشخّصات فنّی مناسب‌تر را افزایش داده است.
* تأمین پایدار و مطمئن انرژی: افزایش ظرفیّت پالایشگاه می‌تواند در تأمین پایدار فرآورده‌های مورد نیاز منطقه و کاهش وابستگی به منابع تأمین خارج از منطقه مؤثر باشد.
* نوسازی و ارتقای فناوری: توسعه‌ی ظرفیّت می‌تواند هم‌زمان با بهسازی واحدهای موجود و استفاده از فناوری‌های جدید پالایشی انجام شود و زمینه‌ی افزایش بهره‌وری، بهبود کیفیّت محصولات و کاهش آلایندگی را فراهم کند.
بنابراین، با توجّه به رشد جمعیّت استان‌های تحت پوشش، توسعه‌ی اقتصادی و صنعتی، افزایش مصرف فرآورده‌های نفتی و تغییر نیاز بازار به سمت فرآورده‌های با کیفیّت بالاتر و سازگارتر با الزامات زیست‌محیطی، افزایش ظرفیّت پالایشگاه تبریز تا به‌میزان ۳۰۰ هزار بشکه در روز یک ضرورت زیرساختی برای پاسخگویی به نیازهای فعلی و پیش‌بینی شده‌ی منطقه محسوب می‌شود.
این توسعه می‌تواند ضمن تقویت امنیّت و پایداری تأمین انرژی، زمینه‌ساز ارتقای کیفیّت فرآورده‌ها، افزایش بهره‌وری و استفاده مطلوب‌تر از ظرفیّت‌های موجود پالایشگاه باشد.
